Setting Boundaries Isn’t Unkind

I’ve never been very good at setting boundaries.
I like taking care of other people, I’ve always felt that my shoulders could carry pretty much anything and, if I’m honest, I also like being liked.

I’m a pleaser.
And the longer I think about that, the less positive that word actually sounds.
Because being kind and being a pleaser are not the same thing.

If I do something because I genuinely want to, that’s fine. It often gives me energy.
But if I do it because I hope someone will like me more, appreciate me, or give me something in return, that’s a different story.
Then I’m creating an unspoken deal that the other person knows nothing about.
And when I don’t get what I was hoping for, I can end up feeling disappointed, unseen or even angry.

Well… that’s not really fair, is it?

Setting boundaries

One of the things I’m learning is that my boundary isn’t automatically someone else’s boundary.
I can’t expect someone to know what I’m comfortable with if I never tell them.
It sounds incredibly logical. And yet I’ve spent years finding ways around it.
Because saying what I do and don’t want means that someone might be disappointed. Or angry. Or like me a little less.
And those are exactly the things a pleaser tries very hard to avoid.

So you swallow something. You adapt. You do a little extra.
Until eventually, you’re being very good to everyone except yourself.

But that’s where I’ve had an interesting realisation.
Sometimes the other person isn’t disappointed at all.
Sometimes they’re actually relieved that I’ve set a boundary, because it works better for them too.

Apparently, I’ve been trying to solve a problem that didn’t even exist

It’s okay to disappoint people

I’m beginning to understand that disappointing someone isn’t the same as hurting them.
People are allowed to be disappointed. They’re allowed to think something is a shame. They’re even allowed to think I’ve made the wrong decision.
That doesn’t automatically mean I’ve done something wrong.
I can communicate my boundary clearly and respectfully. What the other person does with it is then up to them.

And maybe that’s the hardest part of setting boundaries: accepting that I can’t control how someone else reacts to mine.

And sometimes people simply won’t like you

That sounds simple, but for me it’s actually quite a big deal.
Because sometimes a boundary does have consequences.
Sometimes someone doesn’t like it.
And yes, sometimes someone may simply like me a little less because of it.

Ouch.

But maybe that’s the price of taking myself seriously.
I can’t both stay true to myself and make sure everyone is happy with me.
So I’m practising.
Before I say yes to something, I try to ask myself:

Am I doing this because I genuinely want to?
Or because I secretly hope it will make someone like me more, love me more, or see me as more valuable?

The difference is becoming clearer.
And the better I get at knowing and expressing my boundaries, the more I feel like I’m back in the driver’s seat.
Not to keep other people at a distance.
But to stop putting myself at a distance.

And if someone is occasionally disappointed by that?
That’s okay.
But I’m allowed to like myself too.

‍ ‍

Grenzen aangeven is niet onaardig

Ik ben nooit zo goed geweest in het stellen van grenzen.
Ik zorg graag voor anderen, heb altijd het idee gehad dat mijn schouders het allemaal wel kunnen dragen en, eerlijk is eerlijk, ik vind het fijn als mensen mij aardig vinden.

Ik ben een pleaser.
En hoe langer ik daarover nadenk, hoe minder positief dat woord eigenlijk klinkt.
Want aardig zijn en pleasen zijn niet hetzelfde.

Als ik iets doe omdat ik het écht wil, geeft dat energie.
Maar als ik het doe omdat ik hoop dat iemand mij daardoor aardig vindt, mij waardeert of iets terugdoet, wordt het een ander verhaal. Dan ontstaat er een soort onuitgesproken deal waar de ander helemaal niets van weet.
En als ik vervolgens niet krijg wat ik had gehoopt, voel ik me teleurgesteld, niet gezien of zelfs boos.

Tja. Niet echt eerlijk natuurlijk.

Grenzen aangeven

Een van de dingen die ik nu leer, is dat mijn grens niet automatisch de grens van een ander is.
Ik kan niet verwachten dat iemand weet wat ik prettig vind als ik het zelf niet zeg.
Dat klinkt ontzettend logisch. Toch heb ik daar jarenlang omheen gewerkt.
Want zeggen wat ik wel en niet wil, betekent dat iemand misschien teleurgesteld raakt. Of boos wordt. Of mij minder aardig vindt.

En precies dát probeert een pleaser natuurlijk te voorkomen.

Dus slik je iets in. Pas je je aan. Doe je nog iets extra’s.
Tot je uiteindelijk vooral heel goed bezig bent voor iedereen behalve voor jezelf.

Maar juist daar zit een interessante ontdekking.
Soms blijkt de ander helemaal niet teleurgesteld.
Soms is diegene juist blij dat ik mijn grens aangeef, omdat het voor hem of haar óók beter werkt.

Blijkbaar was ik dus regelmatig al bezig met het oplossen van een probleem dat misschien helemaal niet bestond.

Teleurstellen mag

Ik begin steeds beter te begrijpen dat iemand teleurstellen niet hetzelfde is als iemand pijn doen.
Mensen mogen iets jammer vinden. Ze mogen het niet met me eens zijn. Ze mogen zelfs vinden dat ik een verkeerde keuze maak.
Dat betekent niet dat ik iets verkeerd heb gedaan.
Ik kan mijn grens duidelijk en respectvol aangeven. Wat de ander ermee doet, is vervolgens van die ander.

En misschien is dát wel het moeilijkste onderdeel van grenzen stellen: accepteren dat ik niet kan bepalen hoe iemand op mijn grens reageert.

En soms vinden mensen je gewoon niet aardig

Dat klinkt misschien simpel, maar voor mij is het best een ding.
Want soms heeft een grens wél consequenties.
Soms vindt iemand het niet leuk.
En ja, soms vindt iemand mij misschien gewoon wat minder aardig.

Au.

Maar misschien is dat de prijs van mezelf serieus nemen.
Ik kan niet én trouw zijn aan mezelf én ervoor zorgen dat iedereen tevreden over mij is.
Dus ik oefen.
Voordat ik ergens ja op zeg, probeer ik mezelf af te vragen:

Doe ik dit omdat ik het echt wil?
Of omdat ik hoop dat iemand mij daardoor leuker, liever of waardevoller vindt?

Dat verschil wordt steeds duidelijker.
En hoe beter ik mijn grenzen leer kennen en aangeven, hoe meer ik het gevoel krijg dat ik zelf weer aan het stuur zit.
Niet om anderen op afstand te houden.
Maar om mezelf niet langer op afstand te zetten.

En als iemand daar af en toe teleurgesteld over is?
Dan mag dat.
Maar ik mag mezelf ook aardig vinden.