What Are You Really Afraid Of?

(Onder de Engelse tekst kun je dit blog in het Nederlands lezen)

What are you actually afraid of?
Spiders? Thunderstorms? The dark? Heights?
Or maybe something completely different. The fear of not being good enough. Of disappointing people. Of being rejected.

I found myself thinking about that recently because I noticed something surprising.
I’m simply not as afraid as I used to be.
Suspension bridges no longer terrify me. Thunderstorms don’t make me that anxious anymore. Even spiders don’t have quite the same effect on me.

The biggest change is something else entirely.

I’m no longer afraid to be myself. And that may be the biggest surprise of all.
It made me wonder where all those fears came from in the first place.

I think we carry far more from childhood than we realise. Not because our parents did something wrong. Quite the opposite. Most parents are simply trying to protect their children.
My mother certainly was.
When I think back, I can still hear her saying:

“Be careful.”

“Why would you do that?”

And, of course, the classic:
“Just be normal. Don’t stand out.”

I don’t believe she ever wanted to limit my dreams. She wanted to protect me from disappointment. And, perhaps, protect herself from worrying too much. Looking back, I can now see that she was carrying fears of her own.

But as I’ve reflected on it, I’ve started to wonder if I learned something else as well.

I didn’t just want my parents to be proud of me. More than anything, I wanted them not to worry about me.
They already had enough on their plate, so I did what made perfect sense to a child. I didn’t ask for much attention. I tried to solve my own problems. And I loved making my parents laugh, because it felt like I was able to make them happy.

Maybe that’s where I learned that I had to be strong. Positive. The one who kept the atmosphere light. The one who didn’t burden anyone.

It took me many years to realise that, without meaning to, I had quietly pushed parts of myself into the background.

My greatest act of rebellion?
Getting a tattoo in my early fifties.
Very brave…
Except I never had the courage to tell my mother.
Looking back, it still makes me smile.

For years, I believed I had to be the strong, positive, funny version of Anjo. The one who could always make people laugh, help others and lighten the mood.
What an exhausting job that turned out to be.
And not a very well-paid one either.

Don’t get me wrong, that version of me is real. I am positive. I genuinely love to laugh, and I hope I never lose my sense of humour.
But she’s not the whole story. There’s another side of me too.

A quieter side that longs for genuine connection and likes to be quiet, on her own. That sometimes needs support instead of always being the one offering it.

Perhaps the biggest discovery has been realising that it’s not my job to make everyone else happy or solve everyone’s problems.
And maybe even more importantly…

I don’t have to be the funniest person in the room or always have the right words. I can admit when I don’t know something, ask for help and let others be there for me.

Maybe, deep down, I was always afraid that otherwise I wouldn’t be likeable enough. Interesting enough. Worth spending time with.

Funny, really, because I would never say or think that about anybody else, but I did say it to myself for years.
The beautiful thing is that, over the past few years, I’ve slowly discovered that I don’t have to earn my place anymore.

And honestly…
I like this version of myself much better.

Maybe that’s also why so many of my other fears have quietly faded away.
Perhaps I was never really afraid of crossing a suspension bridge but being scared was just a part of my life.

It probably isn’t a coincidence that all of this happened during the same period in which I stopped numbing myself with alcohol.
Did stopping drinking change me? Or did I stop drinking because I was already beginning to change?
I honestly don’t know. Perhaps both are true.

What I do know is this:
These days, I meet the real me far more often.
And I genuinely like the person I’m getting to know.

I’m still not fearless. I still have my doubts and I still struggle sometimes with criticism.

And I certainly didn’t press the “Publish” button on this blog without hesitation.
In fact, by the time you’re reading this, I’ve probably considered not publishing it at least three times.

But I’ve learned that courage doesn’t mean you’re never afraid.
It simply means you do it anyway…
Even with shaky knees.
And honestly? I like this way of living so much better.

___________ ‍

Waar ben jij eigenlijk bang voor?

Voor spinnen? Onweer? Het donker? Hoogtes?
Of misschien voor iets heel anders. De angst om niet goed genoeg te zijn. Om anderen teleur te stellen. Om afgewezen te worden.

Ik moest daar laatst aan denken omdat me iets opviel. Ik ben eigenlijk helemaal niet meer zo bang als vroeger. Niet voor hangbruggen, niet voor onweer en zelfs spinnen bezorgen me tegenwoordig minder stress.

De grootste verandering zit ergens anders. Ik ben niet meer zo bang om mezelf te zijn.
En dat vind ik misschien nog wel het meest verrassend.

Dat zette me aan het denken. Waar kwamen al die angsten eigenlijk vandaan?
Ik denk dat we veel meer meenemen uit onze jeugd dan we zelf doorhebben. Niet omdat onze ouders iets verkeerd doen. Integendeel. Ze doen meestal precies wat iedere ouder probeert te doen: hun kind beschermen.

Mijn moeder bedoelde het altijd goed. Echt.
Maar als ik nu terugdenk, hoor ik haar nog zeggen:

“Ben maar voorzichtig.”

“Waarom zou je dat doen?”

En natuurlijk de klassieker:
“Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.”

Ik geloof niet dat ze daarmee mijn dromen bewust kleiner wilde maken. Ze wilde me beschermen tegen teleurstellingen. En waarschijnlijk wilde ze zich zelf ook wat minder zorgen maken. Achteraf zie ik dat ook zij haar eigen angsten had.

Als ik erop terugkijk, vraag ik me af of ik als kind nog iets anders heb geleerd.

Ik wilde niet alleen dat mijn ouders trots op me waren. Ik wilde vooral dat ze zich geen zorgen hoefden te maken. Ze hadden al genoeg aan hun hoofd. Dus deed ik wat voor mij logisch voelde. Ik vroeg weinig aandacht, probeerde problemen zelf op te lossen en maakte graag een grap. Als ik ze kon laten lachen, had ik het idee dat ik ze even gelukkig kon maken.

Misschien is daar wel de overtuiging ontstaan dat ik sterk moest zijn. Positief. De sfeer goed moest houden. Niemand tot last mocht zijn. Pas veel later ontdekte ik dat ik mezelf daarmee, zonder dat ik het doorhad, een beetje naar de achtergrond had geschoven.

Mijn grootste daad van rebellie?
Een tatoeage laten zetten toen ik begin vijftig was.
Heel stoer natuurlijk…
Behalve dat ik het mijn moeder nooit heb durven vertellen.
Achteraf moet ik daar vooral om lachen.

Jarenlang dacht ik dat ik vooral de sterke, positieve en grappige Anjo moest zijn. Iemand die overal wel iets leuks van maakte, anderen hielp en de boel een beetje luchtig hield.

Wat een vermoeiende baan was dat eigenlijk.
En ook nog eens slecht betaald.

En begrijp me niet verkeerd, die Anjo bestaat echt. Ik ben positief, ik hou van lachen en ik hoop dat mijn gevoel voor humor me nooit verlaat. Maar inmiddels weet ik ook dat dat niet de enige Anjo is.

Er is ook een kant die graag echt verbinding zoekt. Die stil kan zijn en graag op zichzelf is. Die soms behoefte heeft aan steun in plaats van degene te zijn die altijd steun geeft.

Misschien is wel de grootste ontdekking dat het niet mijn taak is om iedereen gelukkig te maken of problemen op te lossen.
En misschien nog wel belangrijker…

Ik hoef niet de meest grappige persoon in de kamer te zijn of altijd weten wat ik moet zeggen. Ik mag toegeven dat ik twijfels heb, dingen niet weet of hulp nodig heb en deze hulp ook van anderen accepteren.

Misschien was ik onbewust altijd een beetje bang dat ik anders niet leuk genoeg zou zijn. Niet interessant genoeg. Niet de moeite waard genoeg. Grappig eigenlijk, want als ik dat nu zo opschrijf, zou ik dat nooit tegen iemand anders zeggen. Tegen mezelf blijkbaar jarenlang wel.

Het mooie is dat ik de afgelopen jaren steeds meer ben gaan ontdekken dat ik mezelf helemaal niet hoef te verdienen.
En eerlijk gezegd vind ik die versie van mezelf een stuk leuker gezelschap.

En misschien is dat wel de reden dat ook andere angsten zachter zijn geworden.
Misschien was ik nooit echt bang voor een hangbrug. Misschien was bang zijn gewoon jarenlang een onderdeel van mijn leven.

Misschien is het ook geen toeval dat dit allemaal gebeurde in dezelfde periode waarin ik stopte met mezelf te verdoven. Of het één het ander heeft veroorzaakt, weet ik niet. Misschien veranderde ik doordat ik stopte met drinken. Misschien stopte ik met drinken omdat ik langzaam veranderde. Waarschijnlijk is het allebei een beetje waar.

Wat ik wél weet, is dat ik mezelf tegenwoordig veel vaker écht ontmoet.
En eerlijk gezegd bevalt ze me verrassend goed.

Ik ben nog steeds niet overal onbevreesd in. Ik twijfel nog regelmatig. Ik vind kritiek soms lastig en ik druk ook niet zonder enige aarzeling op de knop ‘Publiceren’ als ik een persoonlijke blog heb geschreven.
Sterker nog, terwijl jij dit leest, heb ik waarschijnlijk nog drie keer overwogen om hem toch maar niet online te zetten.

Gelukkig weet ik inmiddels dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent.
Moed betekent dat je het soms gewoon doet… mét knikkende knieën.

En eerlijk gezegd bevalt dat leven me een stuk beter.