The Paradox of Connection

(onder de Engelse tekst kun je dit blog in het Nederlands lezen)

Lately, I’ve been feeling a bit disconnected. Alone at times. Even though there isn’t really anything wrong. And that’s exactly what makes it confusing. Because if there’s no clear reason, where is this feeling coming from?

It made me think about something I believe many of us struggle with: the need for validation.
Why do we want so badly for others to see us, appreciate us, confirm that we are “good enough”? And why do we so easily let our sense of self-worth depend on that?

We often say it doesn’t matter what others think of us. But if we’re honest… it does. We want recognition. We want to be seen. As if that somehow proves that we matter.

I wonder how much of this is something we’ve been taught. Especially as women, and perhaps even more so in my generation. Be well-behaved. Be kind. Adapt. Don’t stand out too much. Fit in. It sounds harmless, but maybe that’s where something bigger begins: the idea that you need approval to be “okay.”

And now we also live in a world where we mostly show the polished version of ourselves. On social media, everything looks positive, successful, and under control. But real life is messier than that. And still, we tend to hide that side. Our doubts, our mistakes, our insecurities, we keep them to ourselves.

Maybe that’s exactly where the friction starts.
Because how does real connection happen if we don’t truly show ourselves?

What often happens then is that we slowly start to pull back. A kind of protection mechanism. We tell ourselves: it doesn’t matter what others think, I’ll just do my own thing. And in a way, that can feel strong and independent.

But if I’m really honest, there’s often something else underneath. Not just freedom, but protection. A wall.

And the tricky part is: the more you close yourself off, the less connection you experience. And the less connection you feel, the more you start to believe you’re on your own. That’s how a cycle begins that keeps reinforcing itself.
A self-fulfilling prophecy.

And if I’m even more honest, I can see this in how I sometimes respond to the people closest to me. I become more distant, more critical perhaps, while deep down I’m longing for the exact opposite.

And maybe that’s the core of it: we look outside ourselves for proof that we are good enough, while real connection only starts when we already see ourselves as “enough”, including everything that isn’t perfect.

That doesn’t mean you always have to feel confident. Or that you no longer need appreciation from others. That’s human. But it does mean you don’t keep waiting until you feel secure enough to show yourself.
Because if you wait for that, you’ll keep waiting.

What I’m starting to realize is that connection doesn’t just happen. It asks something of us. Especially in the moments when we feel least connected. That’s when the urge to withdraw is strongest. But maybe that’s exactly the moment to take a small step forward.

Send a message.

Make a call.

Have a real conversation.

Not perfect. Not carefully thought through. Just… be present.

Because in the end, connection doesn’t come from being perfect.
It comes from being real.

‍ ‍ ‍ ‍

‍De Paradox van Verbinding

De laatste tijd voel ik me wat uit verbinding. Alleen soms. Terwijl er eigenlijk niets concreet mis is. En juist dat maakt het verwarrend. Want als er geen duidelijke reden is, waar komt dat gevoel dan vandaan?

Het zette me aan het denken over iets waar we denk ik allemaal mee worstelen: de behoefte aan validatie. Waarom willen we zo graag dat anderen ons zien, waarderen, bevestigen dat we “goed genoeg” zijn? En waarom laten we ons gevoel van eigenwaarde daar zo makkelijk van afhangen?

We zeggen vaak dat het ons niet uitmaakt wat anderen van ons denken. Maar als we eerlijk zijn… doet het er wel toe. We willen erkenning. We willen gezien worden. Alsof dat bewijs levert dat we ertoe doen.

Ik vraag me af in hoeverre dat ons is aangeleerd. Zeker als vrouw, en misschien nog sterker voor mijn generatie. Braaf zijn. Lief zijn. Je aanpassen. Niet te veel opvallen. In het plaatje passen. Het klinkt onschuldig, maar misschien zit daar wel de basis van iets groters: het idee dat je goedkeuring nodig hebt om “oké” te zijn.

En dan leven we nu ook nog in een wereld waarin we vooral de mooie kant van onszelf laten zien. Op social media lijkt alles positief, succesvol en onder controle. Maar het echte leven is rommeliger dan dat. En toch laten we die kant minder zien. Onze twijfels, onze fouten, onze onzekerheden, we houden ze vaak binnen.

Misschien is dat precies waar het schuurt.
Want hoe ontstaat echte verbinding als we onszelf niet echt laten zien?

Wat er dan vaak gebeurt, is dat we ons langzaam een beetje terugtrekken. Een soort beschermingsmechanisme. We zeggen tegen onszelf: het maakt me niet uit wat anderen denken, ik doe gewoon mijn eigen ding. En ergens voelt dat ook sterk en onafhankelijk.
Maar als ik heel eerlijk ben, zit daar soms ook iets anders onder. Niet alleen vrijheid, maar ook bescherming. Een muur.

En het lastige is: hoe meer je jezelf afsluit, hoe minder verbinding je ervaart. En hoe minder verbinding je voelt, hoe meer je gaat geloven dat je er alleen voor staat. Zo ontstaat er een soort cirkel die zichzelf in stand houdt.
Een self-fulfilling prophecy.

En als ik nog eerlijker ben, zie ik dat ook terug in hoe ik soms reageer naar de mensen die dichtbij me staan. Dat ik afstandelijker ben, kritischer misschien, terwijl ik eigenlijk precies het tegenovergestelde verlang.

En misschien is dat wel de kern: we zoeken buiten onszelf naar bevestiging dat we goed genoeg zijn, terwijl echte verbinding pas ontstaat als we onszelf al als “goed genoeg” zien, inclusief alles wat niet perfect is.

Dat betekent niet dat je je altijd zeker moet voelen. Of dat je geen behoefte meer hebt aan waardering van anderen. Dat is menselijk. Maar het betekent wel dat je niet blijft wachten tot je je zeker genoeg voelt om jezelf te laten zien.
Want als je daarop wacht, blijf je wachten.

Wat ik me realiseer, is dat verbinding niet vanzelf ontstaat. Het vraagt iets. Soms juist op de momenten dat je je het minst verbonden voelt. Dan is de neiging om je terug te trekken groot. Maar misschien is dat precies het moment om een kleine stap naar voren te zetten.

Een appje sturen.

Iemand bellen.

Een echt gesprek aangaan.

Niet perfect. Niet doordacht. Gewoon… aanwezig.

Want uiteindelijk ontstaat verbinding niet doordat we perfect zijn.
Maar doordat we onszelf laten zien. ‍